Franz Kafka (1883-1924), austriacki pisarz, pochodzący ze zasymilowanej rodziny żydowskiej, jest uznawany za jednego z największych prozaików współczesnych. Jako autor Procesu, Zamku, Ameryki wywarł ogromny wpływ na rozwój prozy fa­bularnej. W swojej twórczości odrzucił obowiązujące w niej dotychczas konwencje, a na ich miejsce wprowadził wieloznacz­ne, paraboliczne obrazy, ukazujące sytuację egzystencjalną jed­nostki.

Zamek to jedna z jego najbardziej znanych powieści. Po­dobnie jak inne utwory Kafki ma ona charakter paraboli, o której znaczenie krytycy spierają się od momentu publikacji. Zmaga­nia głównego bohatera, K., z wszechmocnym i jednocześnie niedostępnym Zamkiem są odczytywane jako obraz egzysten­cji ludzkiej świadomości, zagubionej w nieprzychylnym i ob­cym jej świecie, ale też jako swego rodzaju traktat teologiczny. Powieść Kafki była interpretowana socjologicznie, psychoanalitycznie, metafizycznie. To bogactwo odczytań i interpretacji świadczy o jednym - że mamy do czynienia z dziełem rzeczy­wiście wybitnym, wymykającym się ustalonym schematom, zawierającym ogromne bogactwo sensów i znaczeń.